aaa
Δασκαλακης
  Πανος
   2001
μια βόλτα
στο Μποχώρι...
 
           * * *
 
 
 

ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ
    ΕΥΗΝΟΧΩΡΙ
                 *
                *

    * * * * * * * *
 
 
 

 
    ******
ΕΥΗΝΟΧΩΡΙ
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
   2017
 
 
 
 
  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
           * * * *
ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ
     Blogs
 
 
 
 
 
 
 
 
   "ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ"
 
 
 
 
 
ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΚΑ
       BLOGS
 
 
EnglishFrenchGermanSpainItalianDutchRussianPortugueseJapaneseKoreanArabicChinese Simplified
...και πίσω απ' τις Βαράσοβες και πίσω απ' τους Ζυγούς
           τα μάτια μου τετράψηλες κορφές τα μαγνητίζουν
                 και πέρα απ' τα βαλτόνερα που με λαγοκοιμίζουν
                      τι πολιτείες , τι θάλασσες , που δεν τις βάζει ο νους...
                                                                             Κωστής Παλαμάς 
 
                    
 
 
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2016
 
Θεωρώ χρέος μου, όπως κάθε χρόνο, παραμονές Βαγιώνε, να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα σ' έναν πολύ καλό μας Φίλο Μεσολογγίτη που πλέον μας βλέπει από ψηλά...
ένα κείμενο που μου έγραψε ο ίδιος λίγο πριν "φύγει" για τις γειτονιές των αγγέλων, μαζί με τα λόγια του που θα μείνουν χαραγμένα στη ψυχή μου...
 
Φίλε μου Πάνο
   Εκτιμώ πάρα πολύ την προσπάθεια που κάνετε για να έχετε ψηλά το επίπεδο πολιτισμού του χωριού του Ευήνου , αγαπημένου κομματιού του Μεσολογγίου και με ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για μένα καθώς πολλά καλοκαίρια της παιδικής μου ηλικίας τα περνούσα με τον θείο μου Χρήστο Παπαθέου κοντά σας .
  Για μια ακόμη φορά θέλω να ξεκαθαρίσω ότι η περιοχή από Κρυονέρι μέχρι και μετά
το Αιτωλικό (Ανατολικό το παλαιότερο όνομά του) , είναι η ευρύτερη περιοχή που από την αρχαιότητα , όπως αποδεικνύουν η Καλυδώνα και η Πλευρώνα , την κατοικούν άνθρωποι με κοινή οικονομία , κοινό πολιτισμό και ιδιαιτερότητες που καθορίζουν τα δυό ποτάμια μας και η λιμνοθάλασσα.
   Παρά τις απίστευτες δυσκολίες επιβίωσης , τους πολέμους, τις διχόνοιες της φυλής και την απαράδεκτη συμπεριφορά της νεώτερης Πολιτείας προς την περιοχή αυτή , ποτέ δεν διαταράχθηκε η ενότητα και η αγάπη των κατοίκων της. Στη πόλη του Μεσολογγίου τις τραγικές μέρες των Πολιορκιών και της εξόδου βρέθηκαν και έπεσαν οι πρόγονοι όλων μας και δόξασαν και έσωσαν την Ελλάδα. Χαίρομαι κάθε χρόνο να σας βλέπω να περνάτε με τόση κατάνυξη και περηφάνια στην Πομπή των Βαϊων και πίστεψέ με νιώθω τιμή που είστε Μεσολογγίτες.
   Πολλοί από σας κατάγεστε από οικογένειες που κλείστηκαν στην πόλη και πέσαν στην Εξοδο , αυτό όμως είναι το λιγότερο καθώς ο δεσμός ψυχής , η αρχέγονη πίστη στη λευτεριά και η συνεχιζόμενη αγάπη για τον τόπο χαρακτηρίζουν τους κατοίκους του.
  Το 2005 οι Μεσολογγίτες της Αθήνας μου έκαναν την μεγάλη τιμή να με καλέσουν να
μιλήσω για την Έξοδο στην καθιερωμένη ετήσια εκδήλωση.
   Παραθέτω το κείμενο της ομιλίας μου εκείνης θέλωντας να σε παρακαλέσω να αναρτήσεις αυτό στη δική σου σελίδα φέτος στην Επέτειο της Εξόδου , που γίνεται σε μια από τις πολύ δύσκολες περιόδους της νεώτερης ιστορίας της χώρας και παρακαλώ να το θεωρήσεις σαν ελάχιστη προσφορά στην προσπάθειά σας .

  Σ ευχαριστώ πολύ για όσα κάνεις μαζί με όλους τους φίλους Μποχωρίτες για τον τόπο μας.
Δημήτρης Β Παπαθέου
5/4/2012

                                                                             

«Βαγιώνε»

   Ετσι τις λέγανε τις μέρες που το Μεσολόγγι φόραγε τα πολύ γιορτινά του , έτσι λέγαμε κι εμείς και τρέχαμε να υποδεχτούμε παιδιά απ όλη την Ελλάδα κι από Γαλλία , Αγγλία , Ελβετία κι άλλα των Φιλελλήνων κράτη και κοιμόταν σε σπίτια και στα Σχολεία και σ άλλα Δημόσια κτίρια κοιμόταν .
    Τότε δεν συμμετείχαν στην πομπή παρά μόνο Σχολεία Πρόσκοποι και Στρατιωτικά Τμήματα , όμως επειδή αυτό που νιώθεις όταν περνάς τα στενά δρομάκια με
αργό βήμα και τις μουσικές να βάζουν τα δυνατά τους για να στολίζουν τον αέρα είναι τόσο σπουδαίο , βρέθηκε τρόπος να παρελαύνουν (δεν είναι σωστό το ρήμα αλλά το συνηθίσαμε και μπορεί και νάναι θάλεγε η φίλη μου η Ακακία που για κάτι τέτοια πιάνουμε ωραίους καυγάδες και συνήθως κερδίζει) μέχρι τα βαθειά γεράματά τους όσοι μπολιάστηκαν μ αυτή την αρωματική των λειβανιών αγάπη , των Βαγιώνε την ερωτική αγάπη και τους βλέπεις δικούς μας και ξένους να περνάνε μ ένα χρέος στο βήμα τους , με μια απόφαση στη ματιά , με μια συνέχεια στη ψυχή τους , μια περιφρόνια στους ασεβείς , τους ανόητους ασεβείς της εξουσίας υπηρέτες και των ανομιών τους στηριχτές , όμορφοι όλοι κι όλες ,αρματωμένοι οι άντρες σα τότες γιορτινά και τη στολή της Ελληνίδας οι γυναίκες , περνούν για το Ηρώον και δεν πατούν , θαρρείς πετούν μια στάλα πάνω απ το χώμα και μείς ψύχραιμα χαρούμενοι , σαν σταθερά του δρόμου όρια δεξιά κ αριστερά , τους θωρούμε και δε χορταίνουμε κ είναι στιγμές που αφηνόμαστε στη λύτρωση που φτάνει σαν παιδικό φαγούρισμα στη μύτη ένα κλάμμα , κρυμένο κ άκρυφτο , καταδικό μας για τα παιδιά μας , μας κλάμμα που σε δάκρυα καταλήγει κι αυτά ποτίζουν το χρόνο, λίπασμα ελπίδας κι ανάθεμα στους προδότες.
    Απόγευμα Κυριακής με Καταιγίδα ν απειλεί και να σκέφτομαι τη λαμπαδοφορία που τέτοιο βράδυ γινότανε παλιά.
    Και του Χρόνου
                                
                                                         γράφει ο Δημήτρης Παπαθέου
                                                                          
 
 
* * * * *
 

ΕΞΟΔΟΣ

Και η απόφαση πάρθηκε....

......Μέσα απ το φράκτη ήταν πολεμιστές 3.600 νοματαίοι κι απ' αυτούς οι 600
λαβωμένοι κι άρρωστοι, 1500 διάφοροι, 5.500 γυναίκες και παιδιά, μας
κάνουν 10.600 πάνω κάτω.
«Μετά τοσαύτας νίκας και θριάμβους, ßλέποντες ότι δεν ημπορούμε περισσότερον
να βοηθηθούμεν ούτε από την θάλασσαν, ούτε από την ξηράν,
αποφασίσαμεν την έξοδόν μας».
Απεφάσισαν μια έξοδο σωτηρίας και νίκης, καθώς υπολογίζοντες την βοήθεια
από το Ζυγό πίστευαν, ακόμα και τότε , ότι ταυτόχρονα με την σωτηρία τους
μπορούσαν να καταφέρουν καίριο κτύπημα στον εχθρό και το σχέδιό τους ήταν
στρατηγικά μελετημένο ώστε να πετύχει ,ταυτόχρονα όμως απoφάσισαν το
σοβαρότατο ενδεχόμενο, ή βεβαιότητα να πούμε καλλίτερα; , του θανάτου και
του αφανισμού όλων τους, του χαμού τόσων χιλιάδων ανθρώπων.
Η νηφαλιότητα των αρχηγών πέρασε στους πολεμιστές και από κεί στις φαμελιές τους .
Δεν έγινε αποδεκτή με θλίψη, αντίθετα τη δέχτηκαν γαλήνια σαν λύτρωση, σα δώρο
και το μυστήριο της συνολικής ψυχής την οποία συγκρότησαν τόσες χιλιάδες
ξεχωριστές οντότητες, πήρε πανανθρώπινη και αιώνια μοναδικότητα.
Τα διεθνή δεδομένα δεν έχουν καταγράψει κάτι τέτοιο , ξεπερνά κάθε
όριο αυτοθυσίας και λογικής.
Περιγράφει ο Κασομούλης : «…Οι πατεράδες με το γιαταγάνι κρεμασμένο στόνα
χέρι και το ντουφέκι από το λουρί στον ώμο, κράταγαν απ' τ' άλλο χέρι είτε κανένα
από τα παιδάκια τους είτε τη γυναίκα τους. Πολλές γυναίκες ντύθηκαν αντρίκεια
κι αρματώθηκαν και δεν ξεχώριζαν ούτε στην περπατησιά από τους άντρες».
… «Τότες ακούστηκε μια φωνή πως τα καράβια μας φτάσανε και πολεμάνε στον
Αη Σώστη. Όλοι γυρνάμε το πρόσωπο κατακεί να δούμε και, σύμφωνα με το σχέδιο,
να γυρίσουμε μέσα. Μα ήταν ψέματα».
… «Πάνω σε τούτη τη βράση, που τα ντουφέκια χτύπαγαν κατάστηθα και τα
γιαταγάνια στάζαν αίμα, κάμποσες μάνες, που κράταγαν μωρά στην αγκαλιά τους,
τα ρίχνουν, όπως κοιμόνταν βαθιά από τ' αφιόνι που τάχανε ποτίσει, μέσα στα ρηχά
πηγάδια για να περάσουν από τον ύπνο στο θάνατο» . Ενα γεφύρι στο ποτάμι του
χρόνου για να περάσουν στην αθανασία.

« …….όποιος πεθάνει σήμερα, χίλιες φορές πεθαίνει.»

Οι Εξοδίτες μέσα στο κουρνιαχτό της μάχης και τους κρότους , ακούνε τους
γλυκούς κελαηδισμούς της Λευτεριάς και ρίχνονται στη πρωτόφαντη θυσία.
…..Οι κολώνες που κατάφεραν να βγούν ,με χίλιες λαβωματιές ο καθένας τους ,
αφού θερίζουν όσους μπορούν και φτάνει το μαχαίρι, προχωρούν προς το
Μοναστήρι τ Αϊ Συμιού αφήνοντας σε κάθε στράτα κι απόνα σύντροφο.
……Πίσω το Μεσολόγγι βράζει . Στις πλατείες, στα στενόσακα, στις γωνιές, πίσω
από τα παράθυρα και τις πόρτες, πίσω από τα μισογκρεμισμένα ντουβάρια, παντού,
πόλεμος ως το θάνατο. Αίμα ποτάμι. Κουφάρια εχθρών και φίλων παντού.
Ο αέρας γιόμησε βόγγο.
…. Οι γυναίκες από την τρίτη κολώνα που πισωγύρισε θυμήθηκαν όσα
διαλαλούσε ο Καψάλης το πρωϊ κ τρέξανε στη μπαρουταποθήκη. Σα γιόμισε κλείνει ο Καψάλης την πόρτα και βγάζει τις πιο νέες στα παράθυρα, να τις δουν οι εχθροί να μαζευτούν. Τις ξεχωρίζουν οι Τούρκοι στ' αχνό φως του φεγγαριού και στις
αναλαμπές από τις φωτιές . Συνάζουνται μελίσι κάτω από το Καψαλαίικο.
Οι κλεισμένοι τραγουδάνε. Ο Καψάλης, μ' αναμμένο το δαδί, ζυγώνει τα
μπαρουτοβάρελα. Οι Τούρκοι, σπρώχνοντας μπουλούκι μαζί, γκρεμίζουν τέλος
την πόρτα και χυμάνε μέσα φονοκοπώντας. Ο Καψάλης ρίχνει μια τελευταία ματιά
γύρω του, σ' εχθρούς και φίλους, σ΄όλους αυτούς που θα τιναχτούν μαζί του στα ουράνια , σηκώνει ύστερα τα μάτια του ψηλά: Μνήσθητί μου, Κύριε! λέει και βάζει φωτιά.
Η αστραπή της έκρηξης ξέσχισε τα σκοτάδια πάνω από τη λιμνοθάλασσα και τον
 κάμπο και ο τρόμος νικήθηκε για πάντα . Ο αρχαίος αυτός σύμμαχος των δυνατών
λούφαξε στο καβούκι του από την απόλυτη νίκη του ελεύθερου πνεύματος.

Τινάχτηκε ο Καψάλης , στα ουράνια , στο στερέωμα, στο μέλλον.

Οι άρρωστοι κι' οι λαβωμένοι της φρουράς, που κλείστηκαν στα πιο γερά σπίτια
ευχήθηκαν ο ένας στον άλλον «καλήν αντάμωση στον άλλον κόσμο», σύρθηκαν,
νηστικοί, ξέπνοοι σκελετοί, και πιάσανε μετερίζι στ' ανοικτά παράθυρα ,
στιγμές ή ώρες το πολύ τους χωρίζουν από το θάνατο, πολεμάνε πιο λυσσιασμένα
από ποτέ είναι αυτοί που νίκησαν μια αυτοκρατορία, θα πεθάνουν, τούτα τα σκέλεθρα,
σαν αγωνιστές με τ' άρματα στο χέρι.
Τα πιότερα από τα χαμόσπιτα, μικρό κάστρο το καθένα, κρατάνε όλη τη νύχτα
κ' οι εχθροί φέρνουν κανόνια το πρωϊ να τα χτυπήσουν. Σε κάμποσα μπήκαν τότες
μονάχα οι Τούρκοι, όταν πια δεν απόμενε κανείς ζωντανός.
Σε μερικά, απ' όσα βάσταξαν όλη την άλλη μέρα κ' έλαχε νάχουν περισσότερο
μπαρούτι, σα σουρούπωνε οι λίγοι ζωντανοί που απόμεναν βάλανε φωτιά σ' αυτό και τινάχτηκαν. Η δάδα του Καψάλη φώτιζε το δρόμος τους και γίναν όλοι Καψάληδες.
Πολεμάνε δύο ολόκληρα μερόνυχτα. Τους χτυπάνε με χοντρή και ψιλή φωτιά
από τη λιμνοθάλασσα. Τους προσκαλάνε να ρίξουν τ' άρματα.
Αρνιούνται.
Δεν έχουν πια τη δύναμη να συρθούν, μήτε να ξαναγεμίσουν τα καριοφίλια τους.
Οι λίγοι, που μπορούν ν' αναστηλωθούν, τραβάνε ακόμα, μα το ντουφέκι τους
γίνεται όλο και πιο σκόρπιο, πιο ανάριο.
Η νύχτα έρχεται. Ξέπνοοι και μισοπεθαμένοι συνάζουν όσο μπαρούτι είχαν ακόμα,
µέσα στο μισογκρεμισμένο ανεμόμυλο και βάζουνε φωτιά.
Μια τελευταία λάμψη φωτίζει τη λιμνοθάλασσα, ένα πυροφάνι που όμοιό του
δε γνώρισε ο κόσμος , φωτίζει τις ντάπιες, φωτίζει τον κάμπο, φωτίζει τα γύρω βουνά , φωτίζει τον κόσμον όλο, το αίμα χαράζει το φώς κι ο χρόνος μ απορία σταμάτησε ,
πάγωσε στη θέα των κορμιών που πετούσαν στα ουράνια φορτωμένα
το απόλυτο της ιστορίας.

Το Μεσολόγγι έπεσε.

Σαν ξημέρωσε η 13 του Απρίλη είκοσι σπίτια μένανε, όλα κι όλα, ορθά.

Χιλιάδες σκοτωμένοι παντού και πάνω στη λιμνοθάλασσα πλέουνε κι άλλα
αμέτρητα κουφάρια. Τα σκυλεύουν οι εχθροί.

«Το χάραμα επήρα

του Ηλιου το δρόμο

κρεμώντας τη λίρα

τη δίκαιη στον ώμο,

κι απ' όπου χαράζει

ως όπου βυθά,

Τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι». Γράφει ο Σολωμός...

Το ρολόϊ της ιστορίας σταμάτησε. Το Μεσολόγγι έπεσε χωρίς ποτέ να ηττηθεί.
«Σκέλεθρο, γυμνό, ξεσαρκωμένο δε παράδοσε τ' άρματα, δε έγειρε το κεφάλι».......
 
                                                                                 Δημήτρης Β. Παπαθέου
   

 

 

 
 
 
ΤΟ ΕΥΗΝΟΧΩΡΙ ΣΤΗΝ ΤV
 
                    * * * 
      ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ
ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΧΩΡΑΝΕ
 
                  * * *
     8η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ
       ΧΟΡΕΥΤΙΚΩΝ
                         * * *
   "ΣΤΑ ΕΙΚΟΝΙΣΜΑΤΑ"
 
                * * *
ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΣΤΕΦΑΝΟΥ
            ΣΕ
  ΑΓΝΩΣΤΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ

             * * *
ΤΟ ΕΥΗΝΟΧΩΡΙ   ΣΤΟ
ΜΕΓΑΡΟ   ΜΟΥΣΙΚΗΣ
 
                  *  *  * 
       ΕΥΗΝΟΧΩΡΙ
 
                   * * *
  ΜΝΗΜΕΣ ΑΗ ΓΙΑΝΝΙΟΥ
 
 
 
 
                 * * *
       ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ Η
  ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΤΩΡΑ
        
 
*****